Głodni Wiedzy

Informacje o Polsce. Wybierz tematy, o których chcesz dowiedzieć się więcej

1981: Przerwanie żelaznej kurtyny Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego – Aktualności

Czterdzieści lat temu kolarstwo zostało podzielone na dwie części: zawodową na Zachodzie i amatorską na Wschodzie. Najlepsi biegacze na świecie nie mogli się spotkać z powodu ich licencji i powodów bardziej politycznych niż sportowych. Ale sezon 1981 wyciął dziurę w żelaznej kurtynie, która rozdzieliła te dwie sesje dzięki Open, te wyścigi są otwarte dla profesjonalistów i amatorów. DirectVelo W Five Articles wracamy do sezonu, który zapoczątkował ruch, który doprowadził do jednego licencjonowania, piętnaście lat później.

Gdyby w 1981 roku miał 23 lata, Tadej Pojákár, urodzony w byłej Jugosławii, nie wygrałby już dwóch wyścigów w Tour de France i Liège-Bastogne-Liège. Ale mógł zdobyć brązowy medal olimpijski, tak jak tego lata w Tokio, ponieważ nadal byłby tak amatorem jak Soukho. Czterdzieści lat temu narodowym trenerem Sowietów był Wiktor Kapitonow. W 1960 został pierwszym rosyjskim mistrzem olimpijskim w kolarstwie w Rzymie. Pobiegł jednak okrążenie za wcześnie, ale miał wystarczająco dużo rezerw, aby zrobić to samo ponownie, ale z kolorem. Od 1952 r. ZSRR uczestniczy w igrzyskach olimpijskich, a interesy krajów Europy Wschodniej połączą się z interesami Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Obaj odrzucają profesjonalizm.

Kolarstwo narodziło się w profesjonalnej Francji. Ale wśród Anglików dobre społeczeństwo nie chce mieszać profesjonalnych ściereczek kuchennych, związanych z zakładami i ustawianiem meczów, oraz białych ręczników, takich jak gęsi, dla swoich dzieci, które nie potrzebują sportu do życia, ale rozrywki. Brytyjczycy narzucili tę klasę kolarstwu, gdy kierowali pierwszą międzynarodową federacją (czytam tutaj). Pierwsze dwa mistrzostwa świata na torze, w latach 1893 i 1894, były zamknięte dla zawodowców. Potem jeszcze zmusili hobby Pierre’a de Coubertin do dołączenia do igrzysk olimpijskich. Następcy barona będą przez dziesięciolecia bronić tego rozdziału sportu i dwóch światów, które nie pozwalają na wymianę. Amator, który przeszedł na zawodowstwo, a co gorsza płatny, może pożegnać się z grami MKOl. Jazda na rowerze nie jest jedyną rzeczą, o którą chodzi. W 1932 Jules Ladomige i Paavo Nurmi zostali wydaleni za profesjonalizm. I to nie zadziałało z prezydentem MKOl po wojnie, aż do 1972 roku, Amerykaninem Avery Brundage.

Reguła 26 płaci przez pełnomocnika

W Karcie Olimpijskiej zasada 26 jest zasadą, która prowadzi do występków. Zgodnie z tą zasadą sportowcy wybierani do Moskwy mogą nie tylko być zawodowcami, ale też nie mogą całkowicie poświęcić się swojemu sportowi i zrezygnować z kariery czy studiów. Ta zasada dyskwalifikuje sportowców, którzy chcą się poważnie przygotować, aby osiągnąć lepsze wyniki z uczestnictwa… ale zero tolerancji jest często zmienne. Sportowcy Wschodu, pod auspicjami swojego państwa, które buduje wszystkie potrzebne im obiekty, są „dobrymi” amatorami. Biegacze-amatorzy z Zachodu, którzy przez cały rok noszą szorty i koszulki w imieniu grupy sportowej, która wypłaca mile bonusowe (a dla niektórych nawet stypendium olimpijskie) to amatorzy przygotowujący się do profesjonalizmu. Ale jeśli uda nam się zastrzelić, powiedzmy, Kolumbijczyka, MKOl nie zawaha się. 30 maja 1972 r. Avery Brundage ogłosił wykluczenie Martina „Cochisa” Rodrigueza, wykluczonego z igrzysk za działania zawodowe, podczas gdy mistrz świata – amator – ścigał go. Członek Federacji Kolumbijskiej trafnie zwrócił uwagę na obrazy reklamowe, w których wykorzystano wizerunek „Cochieza”.

READ  Angouleme: Karen Viard uderza dziennikarza i zostaje wyrzucona

W 1981 r. UCI zostało podzielone na dwie części, odkąd Avery Brundage wymusił rozłam w federacjach z sektorem kariery w połowie lat 60., ale w UCI nie ma jednolitego frontu do zwolnienia Amerykanina i jego CIO. Gdyby Paul Russo, sekretarz generalny Międzynarodowego Związku Kolarskiego w 1937 roku, odpowiedział delegatowi, który był zaniepokojony wykluczeniem roweru z programu olimpijskiego w przypadku uchylenia proamatorskiej segregacji”.Nie będziemy już chodzić na gry!„, UCI stał się międzynarodowy w ciągu trzydziestu lat. W 1950 r. Związek Radziecki i jego siostrzane kraje, z wyjątkiem Węgier, unikały Kongresu UCI. Ale od tego czasu narody te zyskały na wadze swoimi wynikami w 1961 r., było ich 76 federacje Zrzeszone kraje Europy Zachodniej zainteresowane profesjonalizmem nie są już osamotnione na świecie, nawet jeśli podział głosów jest na ich korzyść. Międzynarodowa Unia Kolarska, która odbyła się pod koniec października 1964 w Tokio, dzieli Międzynarodową Unię Kolarską na dwie federacje , jeden dla zawodowców, FICP, a drugi dla amatorów, FIAC. W kolarstwie Kobiety, które wejdą na Igrzyska w 1984 roku, nie zadają pytania, ponieważ profesjonalizm nie jest tam uznawany i jest całkowicie uzależniony od FIAC.

Śmiertelny wypadek w sporcie nieolimpijskim

Ale czy w innych dyscyplinach olimpijskich oddziela najlepszych na świecie? W lekkoatletyce problem został rozwiązany. Międzynarodowa Federacja nosi nazwę A d’Amateur z jego inicjałami IAAF. Na Igrzyskach gromadzą się najlepsi sportowcy ze wszystkich krajów poza prowincją. W piłce nożnej kluby czy reprezentacje krajów wschodnich spotykają się bez problemu z innymi z zachodu.

Nie bycie sportem olimpijskim nie jest równoznaczne z karą śmierci dla danego sportu (na przykład tenis, który wygrał mistrzostwa w 1968 roku lub rugby – amatorska brązowa twierdza), a to dzięki ugruntowanym międzynarodowym zawodom, które nie są po drugiej stronie muru, zwłaszcza w socjalizmie sowieckim NRD i ZSRR. Uprawianie dyscyplin nieolimpijskich nie jest zabronione (do 1954 r. w NRD byli zawodowcy), ale praktykującym nie pomagano. To może mieć tragiczne konsekwencje. W 1978 roku zmarł w wyniku upadku Karl Kamiński, mistrz NRD na średnim dystansie. Jego przednia rura eksplodowała przy prędkości 80 km/h podczas wyścigu za motocyklem w Lipsku. Ten wąż powinien był zostać zmieniony dawno temu. Ale Związek Wschodnioniemiecki odpowiedział”.Dyscyplina nieolimpijska„Za odmowę oferowania obcej waluty, aby kupić właściwe opakowania we Włoszech, przypomina nam witryna Stayerfrance. W tym czasie porzucenie sportów ignorowanych przez MKOl było cechą Europy Wschodniej.

READ  "Nie przegrałem celowo"

Mistrzostwa Świata otwarte w 1927 roku

Ale pomimo miecza Damoklesa noszonego przez MKOl, kolarstwo nie czekało do 1981 roku, aby zmierzyć się z zawodowcami i amatorami w tym samym peletonie. Pierwszy tytuł mistrza świata w zawodach szosowych został przyznany w 1927 roku po zakończeniu otwartego wyścigu dla zawodowców i amatorów. To nawet właściwie Mistrzostwa Świata Amatorów, które otwierają się dla zawodowców w tym roku.

Po wojnie będziemy regularnie rozważać zaproszenie amatorskiej antologii do tchnięcia nowego życia w zawodowy peleton, bez podejmowania jakichkolwiek działań. W grudniu 1948 roku organizatorzy Tour zwrócili się do prezesa UCI Achille Guinarda o zgodę na otwarcie imprezy dla amatorów ze Szwecji, Węgier i Urugwaju. bez rezultatu. Dziesięć lat później mówi się, że Kolumbijczyk wybrał Giro. bez jutra.

A czasami amatorzy są tymi, którymi się nazywają. Na początku sierpnia 1960 r. wiceprzewodniczący Rady Sportowej ZSRR Postnikow oświadczył w Paryżu: „W 1963 będziemy gotowi na Tour de France, który jest już bardzo dużym wydarzeniem. Liderzy UCI będą musieli najpierw zaakceptować indywidualną licencję. Wyścig Pokoju i Tour de France również powinny być bliżej siebie.Komentarze z komunistycznej gazety:Drużyna z ZSRR, która wznowiłaby Tour de France, który jeśli pozostanie sprawą włosko-francusko-belgijską, z pewnością popadnie w stagnacjęPo Tour de France w 1966 roku, który był pokazem wszystkich błędów kolarskich w zmowie, Felix Levitan spowodował katastrofę: Tour de France został wprowadzony do kalendarza amatorów i został otwarty w 1967 roku. Ale FIAC odrzucił tę sprawę.

1974: Pierwsza chwila

Przed 1981 rokiem, sezon 1974 zapoczątkował falę otwartych wyścigów w świecie mikrokolarstwa. Sezon międzynarodowy rozpoczyna się w Paryżu-Nicea. Organizator Jan Lulio zaprosił Polaków, w tym mistrza świata Richarda Szorkowskiego, który przeciwstawiłby się Eddiemu Merckxowi. Jednak profesjonalne zespoły zwalniają, a biegacze napinają narty. Francuscy profesjonaliści sprzeciwiają się udziałowi Polaków w wyścigach przygotowawczych na Lazurowym Wybrzeżu. Włoskie grupy sportowe, z wyjątkiem Molteni de Merckx, chcą zbojkotować Paryż i Niceę. W końcu francuscy kolarze zrezygnowali z strajku. Domagają się jednak prawa do udziału w wyścigach amatorskich i odmawiają mieszania amatorskich wyścigów z profesjonalnymi zespołami. A Cyril Guimard, szef UNICEF, ogłosił w lutym ich związek:Doszliśmy do wniosku, że ujednolicenie rowerów profesjonalnych i amatorskich jest pożądane. Ale ważne jest, aby podjąć środki ostrożności. Więc zgadzamy się na udział w Paryżu-Nicea razem z polskimi amatorami, aby potwierdzić naszą dobrą wolęPo włoskiej stronie nie zabraknie również Bianchi z Felice Gimondi, mistrza świata. Pod koniec roku Gimondi pojedzie na Colombia Open Pro Tour, podobnie jak Hiszpanie w CAS. Turniej może przywrócić go zawodowcom… Również w 1974 roku Tour de l’Avenir był otwarty również dla zawodowców, a także kolumbijskich amatorów. Sezon kończy Étoile des Espoirs, również organizowane przez Jean Lolliot, gdzie amator Bernard Hinault po raz pierwszy zetknął się z zawodowcami. A Roy Schouten, który zdobył Grand Prix Narodów, pokona go z czasem. W następnym roku nowy zawodowiec, Badger, wygrał Circuit de la Sarthe, amatorski wyścig, który stał się otwarty, a otwarcie przebiega pomyślnie w obu kierunkach.

READ  [Prime Video] Musisz obejrzeć 5 najlepszych filmów dokumentalnych miesiąca listopada!

Kluczem do ostatecznego przełamania żelaznej sportowej kurtyny jest otwarcie igrzysk dla całej sportowej elity, bez rozróżnienia na odcinki pensji czy fikcyjną pracę. Na kilka miesięcy przed rozpoczęciem igrzysk w Moskwie Mikkel Jekyll, polski sekretarz generalny Międzynarodowej Unii Kolarskiej, ogłosił otwarcie igrzysk dla wszystkich kategorii, w tym zawodowców.

I właśnie w 1981 roku kurtyna zaczęła się otwierać. Pod koniec września 1981 r. Konferencja Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w Baden-Baden pod przewodnictwem nowego prezydenta Juana Antonio Samarancha nieznacznie zmodyfikowała art. 26.Według Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego na igrzyskach olimpijskich nie ma miejsca na otwarte lub profesjonalne zawody, ale przestrzeganie tej zasady nie powinno prowadzić do nierówności między zawodnikami.„. Tak więc sportowcy państwowi nie powinni być jedynymi, którzy mogą poświęcić dużo czasu swojemu sportowi. MKOl omówi z każdą międzynarodową federacją decyzję o zasadach dopuszczania sportowców na Igrzyska zgodnie z ich specyfiką. Sport C – To pierwszy etap, który otworzy drzwi. Gry są dla zawodowców, a jeśli chodzi o kolarstwo, to w 1996 roku.

Artykuły z serii 1981 Rok podboju :
Otwarcie wszystkich umysłów