Głodni Wiedzy

Informacje o Polsce. Wybierz tematy, o których chcesz dowiedzieć się więcej

Tunele czasoprzestrzenne, skróty w czasoprzestrzeni

W 1957 r. w artykule założycielskim „ Fizyka klasyczna jest jak geometria ‘, amerykańscy fizycy John Wheeler i Charles Meissner po raz pierwszy sformalizowali tunele czasoprzestrzenne (” tunele czasoprzestrzenne Struktury te mają być fantastycznymi skrótami przez czasoprzestrzeń… bez przekraczania nieprzekraczalnych granic prędkości światła! Od tej pory tunele czasoprzestrzenne będą przeskakiwać przez science fiction na nieskończone odległości w kosmos. nie nowy. W 1916 roku Austriak nadał swoje imię tak zwanej paraboloidzie Flamma, która reprezentuje słynny podwójny lej tunelu czasoprzestrzennego. Tak więc i zawsze matematyczne rozwiązanie równań ogólnej teorii względności … które pozostają w Dopiero w latach czterdziestych XX wieku i próby Alberta Einsteina i jego asystenta, Nathana Rosena, aby opisać elektrony, aby zobaczyć pracę Flamma wyłaniającą się z szafek. tunel czasoprzestrzenny Wheelera…

Biuletyn Nauka i konkurs

Wszystkie wiadomości naukowe otrzymują trzy razy w tygodniu

Charakterystyczna struktura podwójnego lejka dla płomienia paraboloidalnego. Kredyty: Esteban de Armas.

obiekt czysto teoretyczny

We wszechświecie odległości między przedmiotami są niewyobrażalne. W samym Układzie Słonecznym astronomowie mówią w AU (jednostka astronomiczna), czyli odległość między Ziemią a Słońcem – około 150 milionów kilometrów. Raz w przestrzeni międzygwiezdnej używany termin to rok świetlny, blisko 9500 miliardów kilometrów… Innymi słowy, najprostsza podróż zapowiada się długo, a prędkości światła nie można przekroczyć. Dla pisarzy science fiction rozwiązanie przejścia z punktu A do punktu B leży w tunelach czasoprzestrzennych. Jednak sprawa nie jest taka prosta… “Turza czasoprzestrzenna może składać się z czarnej dziury na wlocie i hipotetycznej białej dziury na wylocie. Wszystko bez możliwości powrotu”, wyjaśnia Jean-Pierre Lumenet, emerytowany badacz z CNRS, w Laboratorium Astrofizycznym w Marsylii. samo szkolenie ten Czarna dziura, przez załamanie grawitacji, zapobiegnie powstaniu tunelu czasoprzestrzennego. Nie ma więc znanego mechanizmu, który prowadzi do takiego obiektu astrofizycznego. A gdyby tunel czasoprzestrzenny rzeczywiście istniał, a większość czarnych dziur byłaby gwiezdna, ich monstrualne siły pływowe rozerwałyby każdy zbliżający się obiekt. Jedyną szansą jest zwrócenie się doStrzelec A*centralna czarna dziura z droga Mleczna, mniej gwałtowny … ale znajduje się około 26 000 lat świetlnych od Ziemi.

READ  Nova to rzadka gwiazda tak jasna, że ​​można ją obecnie zobaczyć gołym okiem

Niech nie zginie cała nadzieja. Tak więc John Wheeler postawił hipotezę, że sama struktura czasoprzestrzeni składałaby się z niezliczonych, nieskończenie małych tuneli czasoprzestrzennych. Arthur C Clarke zwrócił uwagę na problem wielkości tych otworów Młot Boga (1993): „Nic, nawet szerokość jądra atomu, nie może ich przekroczyć”. Jednak science fiction poszukuje stabilnych i makroskopowych „tuneli”. W pracach teoretycznych udało się sztucznie rozwinąć ideę Wheelera… na próżno. Najmniejsza cząstka zbliżająca się do wejścia zauważy, że jej prędkość, a co za tym idzie, znacznie wzrośnie, aż do zablokowania „tunelu”. „Utrzymanie makroskopowego tunelu czasoprzestrzennego wymaga egzotycznej materii, innymi słowy negatywnej energii. Składnika, który jest sprzeczny z podstawowymi stałymi naszego wszechświata”, wyjaśnia Jean-Pierre Lumenet. Co by było, gdyby mogły je wyprodukować wysoce zaawansowane gatunki? To jest punkt wyjścia dla epopei wymyślonej przez Laurenta Guinforta, francuskiego autora science fiction.

Shutterstock_1806402175

Statek kosmiczny korzystający z tunelu czasoprzestrzennego jako środka transportu. Kredyty: teez.

W jedną stronę… bez powrotu?

Vangk jest już wymarły, pozostawił drzwi tuneli czasoprzestrzennych na ogromnym obszarze. Będąc prawdziwymi katalizatorami cywilizacji międzygwiezdnych, odgrywają one rolę zapraszających do ich tworzenia społeczeństw. Ponadto o jego niedostępności decyduje tylko gatunek, który z powodzeniem zaprojektował statki kosmiczne. Ale jak Vangks zaprojektowali te słynne drzwi? “Byli w stanie stworzyć w tym celu kieszonkowy świat, odwiedzić inny wszechświat, a nawet lokalnie zmodyfikować podstawowe stałe. W każdym razie ich sekret jest dobrze zachowany” – zapewnia pisarz. Faktem jest, że ta egzotyczna substancja nie miesza się dobrze ze zwykłymi substancjami… i dlatego jest prawdziwym tematem tabu, każdego statku, który ostrożnie unika zbliżania się do niej. W takim razie, jak wybierasz miejsce docelowe? Istnieje niebezpieczeństwo, że skończy się jak w wieczna wojna (1974) Joe Haldemana: „Pojawiła się w przypadkowym zakątku przestrzeni”. Ponieważ nie można było dotrzeć do zarysów drzwi, Laurent Genefort wybrał mocowania radarowe, zdolne do rozróżniania prędkości nadlatujących statków i odpowiedniego ich kierowania.

READ  Cztery pytania dotyczące szczepionki Janssen, której skuteczność jest monitorowana

Stworzona przez autora sieć przypomina starożytne stacje telefoniczne odpowiedzialne za połączenie dwóch linii. Analogię można znaleźć w serii Gwiezdne Wrota SG-1, rozpoczęty w 1994 roku, jest miejscem, w którym Chevron obsługuje gwiezdne wrota jak stare tarcze. Dowolny obiekt lub organizm może go ominąć, ale zawsze w kierunku dzwoniącego w kierunku wzywanego. Przychodzący materiał jest nieistotny, a następnie rekonfigurowany po drugiej stronie. Oczywiście nie ma problemu! Taki most przez przestrzeń nie jest w interesie pokojowych gatunków…” Gwiezdne Wrota SG-1 zbliżającej się globalizacji, poza tym, że słabsi tutaj nie są niszczeni przez drapieżne cywilizacje, takie jak Goa’uldowie, ale giną – przekonuje Laurent Gainfort, który postanowił napisać powieść, która idzie pod prąd tej wizji…

Shutterstock_1047363175

gwiazda we wszechświecie Gwiezdne Wrota SG-1.

Kredyty: JD Umarow.

pretekst do inwencji

w Wdzięki kobiece (2012) drzwi zostały zastąpione „ustami”, kilka metrów od oceanu. Z tych ust, pojawiających się na całej Ziemi, wkrótce wyrastają dziesiątki kosmitów … Ale w przeciwieństwie do gwiezdnych wrót, usta przyjmują tylko pewien „ładunek” przed ponownym naładowaniem. „Nie ma naukowych podstaw dla tej zasady, po prostu potrzebuję jej, aby poprowadzić wyobraźnię tam, gdzie chciałem” – przyznaje pisarz. Powszechny proces w science fiction, obiektach astrofizycznych i innych futurystycznych wynalazkach służy jako pretekst do obserwowania ewolucji postaci. Przy takim limicie ruchu autor unika przejścia gigantycznych armii, wtedy zwycięzcy żyją kosztem zasobów pokonanych jak Imperium Rzymskiew jego czasach. historia Wdzięki kobieceSkupia się więc bardziej na interakcjach bardzo różnych ludzi, a kosmici są jeszcze bardziej!